با تــو غزل ستــاره ها نـــورانی ست
      
      دل در قفس نــگاه تــو زنــدانــی ست
      
      نـــگذر زبهــار كوچــه بـــاغ احساس
      
      چون بی تو تمام لحظه ها بارانی ست
      

مرگ من روزي فـــرا خـــواهد رسيد                          
          در بهـــــاري روشن از امــواج نـــور
                    در زمستــــان غبــــار آلــــــود و دور
                              يـا خـزاني خـالي از فريــــــاد و شور

                              مرگ من روزي فــــرا خــواهد رسيد
                    روزي از اين تلـــخ و شيرين روزهـا
          روز پـــوچي همچو روزان دگــــــــر
ســــايه اي ز امروزهـــا ، ديروزهــا

ديدگـــــانم همچو دالان هــــاي تــــــار
          گـــونه هـــايم همچو مرمر هـاي سرد
                    ناگهــــان خـــوابي مرا خـــواهد ربود
                              من تهي خــــواهم شد از فريــــاد درد

                              خـاک مي خواند مرا هر دم به خويش                           
                    مي رسند از ره کـــه در خــــاکم نهند
          آه ... شـــــايد عــــاشقـــــانم نيمه شب
گــــل به روي گـــــور غمنــــاکم نهند

بعد من ، نـــــاگه به يک سو مي روند
          پـــرده هــــــاي تيره ي دنيــــــــاي من
                    چشمهـــــاي ناشنـــــاسي مي خـــــزند
                              روي کــــــاغذ هـــا و دفترهـــــاي من

                              در اتــــــاق کــــــــوچکم پـــــا مي نهد
                    بعد من ، بــــا يـــــاد من بيگــــــانه اي
          در بـــر آئينه مي مـــــاند به جــــــــاي
تــــــــار موئي ، نقش دستي ، شانه اي

مي رهم از خويش و مي مانم ز خويش                                         
          هر چه بر جا مــــــانده ويران مي شود
                    روح من چــــون بــادبــان قـــــــــايـقي
                              در افقهـــــا دور و پنهـــــــان مي شود

                               مي شتــــــابد از پـي هم بي شکـــــيب                     
                    روزهــــا و هفته هـــــــا و ماه هـــــــا
          چشم تــــو در انتظــــــــار نــــــامه اي
خيره مي مــــاند بــــه چشم راه هــــــا

ليک ديگــــر پيکـــــر سرد مــــــــــرا                              
          مي فشـــــارد خاک دامنگير خــــاک !
                    بي تو ، دور از ضربه هـــــاي قلب تو
                              قلب من مي پوسد آنجــــــا زير خــاک

                              بعد هـــــا نــــــام مرا بــــــاران و بــاد
                    نــــــرم مي شويند از رخســــار سنگ
          گور من گمنــــــام مي مــــــــاند به راه
فارغ از افســـــانه هـــاي نــــام و ننگ 

لبخند زدی آسمان آبی شد          
  شب های قشنگ مهر مهتابی شد                   
    پروانه پس از تولد زیبایت          
تا آخر عمر غرق زیبای شد.                                                            
 در جوانی غصه خوردم هیچ کس یادم نکرد          
 در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد              
 آتش عشقت چنان از زندگی سیرم کرد               
 آرزوی مرگ کردم ومرگ هم یادم نکرد.       
 

      آه دريا خاطرم افسرده است
                                 باور مردم از اين جا مرده است
      سوز گرما فرصت باران گرقت
                                 غنچه احساس دل پژمرده است
      در كوير عشقهای‌نانجيب
                                 مرغ باغم را فقص آزرده است
      در حصار سرد تنهاِِ خويش
                                 خاطرم از باد سيلی‌خورده است
      درد تاريخ بشر يك جمله است
                                 گندمی‌از آدمی دل برده است

      
                                             تــو گــل گلــدان قلب من شدی
                                             عشق شد يك برگ از گلدان تو
                                             در بهــار آرزوهــــا می دهــد
                                             ميوه های عاطــفه چشمان تــو
      
                         چشمهايــم بــاز بــــارانـــی شـدنـد
                         قلبــــم امــا گشت دريـــايی زعشق
                         دل گــذشت ازكــوچـه های خاطره              
                         روح شد مضمون و معنایی زعشق
      
      بـــايــد ازآرامـش دلــهــا گذشت
      شادمان چون لحظـه ی ديدار شد
      بهترين تسكين دل اين جمله است
      بـــايــد از پيوند تـــو سرشار شد  

      با تــو غزل ستــاره ها نـــورانی ست                 
      
      دل در قفس نــگاه تــو زنــدانــی ست
                                                                                
      نـــگذر زبهــار كوچــه بـــاغ احساس
      
      چون بی تو تمام لحظه ها بارانی ست

      در حسرتِ چشم تو دل ِ ماه شكست
      
      چشمـان هزار غنچه در راه شكست
      
      تــــو رفتی و بعد تــــو دلم مثل بلور
                                                                                                 
      افتـاد ز برج شوق و ناگهان شكست

                                       
من ساليان سال در بدر به دنبال عشق گشته ام                                             
من تمام سرزمينهاي دور را
در جستجوي عشق زير پا گذاشته ام
من در پس کوچه هاي عاشقي
دلم را ، رد تک تک خانه ها يش جا گذاشته ام
من در تاريکي شبهاي تنهايي
از همه اين کوچه ها گذشته ام
من چه غزلهاي عاشقانه براي عشق سروده ام
من آتش عشق را ، در دل همه عشاق افروخته ام
من خوشه عشق را به گيسوي دختران زيبا آويخته ام
من جرعه جرعه شراب عشق را ، با تو نوشيده ام
من چه شبها به ياد عشق تو تا به سحر گريسته ام
من در زندان تنهايي بدون عشق افسرده ام

 
 
دوباره دل هوای به تو بودن کرده
 
 نگو اين دل دوری عشقتو باور کرده
 
 دل من خسته از اين دست به دعا ها بردن
 
 همه ی آرزو ها با رفتن تو مردن
 
حالا من يه آرزو دارم تو سينه
 
 که دوباره چشم من تورو ببينه
 
واسه پيدا کردنت تن به دل صحرا می دم
 
 آخه توی هفت آسمون تو تک ستاره ی منی
 
 به خدا راز دو تا چشماتو به دنيا نمی دم
 
 حالا من يه آرزو دارم تو سينه
 
 که دوباره چشم من تو رو ببينه

  
      
                
      ای ستاره ای ستاره غریب
           ما اگر زخاطر خدا نرفته ایم
                پس چرا به دادما نمی رسد
                       ما صدای گریه مان به آسمان رسید
                                از خدا چرا صدا نمی رسد...
               

 
دلم مي خواد كه ازسرمحبت به عشق من بدين جواب مثبت

 
توقلب هيچكي عشق بي ريانيست حجب و حيا تو چشم آدمهانيست

 
پرنده پر كلاغه پر صفا پرصداقت از وجود آدمها پر   

 
ما توي صحبت رك و راستيم داداش عشق اگر اين ما نخواستيم داداش

 
آدم و توفكر و خيال گذاشتن وقت قرارآدم و قال گذاشتن    

 
چقدر مونده بي حساب و كتاب نامه ي لاي كتابمون بي جواب

چقدر وعده هاي بي سرانجام چقدر توي كوچه عرض واندام

  چقدر حرفهاي عاشقانهچقدرآه و ناله ي شبانه

 
چقدر گريه هاي توي پستو.چقدر وصف خط و خال وابرو

 
چقدر خوابهاي خوب و شيرين چقدربعد خواب ناله و نفرين

 
خلاصه عشق و عاشقي همين هاست اما تو تعريفش هميشه دعوا است

 
اگر دلت تپيد و لايق شدي عزيز من بدون كه عاشق شدي

 
بلا به دور از اين دلهاي عاشق كه جمعه عاشقند و شنبه فارغ

 
گذاشته روي ميز من يه پوشه كه اسم عشقهاي بنده توشه

 
گذشت دوره اي كه ماه يكي بود.خدا و عشق آدما يكي بود

 
نگاه عاشقانه بي فروغه .اگرميگم دوست دارم دروغه 

بازم همون دوره ي بي سواتي  قربون اون حرفهاي عشق لاتي 

هر چی آرزوی خوبه مال تو
          هر چی که خاطره داری مال من

                      اون روزای عاشقونه مال تو
                               این شبای بی قراری مال من

                                        منمو حسرت با تو ما شدن
                                              تویی و بدون من رها شدن

                                                         آخره غربت دنیاست مگه نه
                                                                      اول دوراهی اشنا شدن

                                          تو نگاه آخر تو آسمون خونه نشین بود
                                   دلتو شکسته بودن همه قصه همین بود

                             می تونستم با تو باشم مثل سایه مثل رویا
                      اما بیدارم و بی تو مثل تو تنهای تنها

                        هرچی آرزوی خوبه مال تو
               هرچی کا خاطره داری مال من

        اون روزای عاشقونه مال تو
این شبای بی قراری مال من

بمــــــا ني

از كفــــــــر من تا دين تو ...... راهي بجز ترديـــد نيست
دلخوش به فانوسم مكن ...... اينجا مگر خورشيد نيست
با حس ويــــــــــراني بيا ...... تا بشــــــــــكند ديوار من
چيزي نگفتــــــن بهتر از ...... تكرار طوطــــــــي وار من
     

اي شمع نسوز كه شب دراز است هنوز-------- اي اشك نريز كه غم زياد است هنوز

اشکهاي ديگران را به نگاههاي پراز شادي تبديل نمودن بهترين خوشبختي است

گفته بودم که اگر بوسه دهي توبه کنم..........................
............................... که دگر باره از اينگونه خطاها نکنم
بوسه را داد و چو برداشت لبش از لب من.....................
................................توبه کردم که دگر توبه بيجا نکنم !!

ديروز را فراموش كن  به فكر امروز باش  فردا روز ديگريست

ببين كه چگونه لبهاي ساكتم در شهوت بوسيدن لبهاي معصوم تو سكوت كرده اند

ببين كه چگونه لبهاي ساكتم در شهوت بوسيدن لبهاي معصوم تو سكوت كرده اند

آن هنگام كه هر دو در شهوت تن غرق بوديم ديدي كه خداوند ميخنديد

، خداوند خوشحال شده بود ،. پس بيا نترسيم و تا ابد لبهايمان را به هم گره بزنيم تا ابد

 ی مانی

اگه با تو بودن اشتباهه

 اگه تو رو خواستن اشتباهه

 اگه عاشق تو بودن اشتباهه

اگه برای تو مردن اشتباهه

پس تو قشنگ ترین اشتباه زندگیمی

زيبا ترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد .

 با وفا ترين دوست به مرور زمان بي وفا شد .

اين پرپر شد ن از گل نيست از طبيعت است

 و اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است

  يمـا ني